ஷக்கத்தா இதே மகா....

டிஸ்கி: இந்தப் பதிவு ரொம்ப உணர்ச்சிபூர்வமா இருந்ததுனா, அதுக்கு பதிவர் தம்பிதான் பொறுப்பு. இந்தப் பதிவ எழுத கூப்பிட்ட கோபி அண்ணனுக்கு ஒரு யேச்சு.

அழகு. இந்தச் சொல்லே எவ்வளவு அழகா இருக்குது பாத்தீங்களா?? இந்த உலகத்துல எல்லாமே அழகுதான். கண்ணாடியில முகம் பார்க்கும்போது, "இறைவா! என்னுடைய புறத் தோற்றத்தை அழகு படுத்தியதுபோல் என் அகத் தோற்றத்தையும் அழகுபடுத்துவாயாக" என்று வேண்டிக்கங்கன்னு சொல்லுவாங்க. சிலருக்கு கண்மணி கோணலா இருக்கும். சிலருக்கு பல் கொஞ்சம் நீண்டு இருக்கும். இதெல்லாத்தையும் பாக்கும்போது என்னடா இறைவன் நம்மள இவ்வளவு அசிங்கமா படைச்சிட்டானேன்னு நினைக்கத் தோணும். கண்ணே இல்லாதவன், பொக்கை வாய் இதெல்லாம் நெனச்சுப் பாத்தா, நம்மதான் உலகத்துல அழகன்/அழகியே.

அழகென்றவுடனேயே ஞாபகத்துக்கு வர்ற ஆறு அழகுகள்
அம்மா - அம்மா திட்டும்போது கூட ரொம்ப அழகா இருப்பாங்க‌
மழலை - ஒரு குழந்தை எது செஞ்சாலும் அது அழகாத்தான் இருக்கும். விளையாடும்போது, சிரிக்கும்போது, பேசும்போது, அழுகும்போது, இப்படி எல்லா நேரத்துலையும் அழகா இருக்குறது குழந்தைதான்.
சொந்த ஊர் - இது பெரும்பாலும் கிராமத்துல இருந்து வர்றவங்களுக்கு சொந்த ஊருதான் மற்றைய எல்லா ஊர விட அழகா இருக்கும்.
பெண்கள் - அழகு என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடனே டக்குன்னு ஞாபகத்துக்கு வர்றது பெண்கள்தான். அமெரிக்கா போயிட்டு இந்தியா திரும்பி வந்ததும், இங்க இருக்குற பெண்கள் இன்னும் அழகா தெரியிறாங்க.
இயற்கை - இயற்கையை ரசிக்காதவங்க யாருமே இருக்க மாட்டாங்கன்னு நெனக்கிறேன்.
கண்ணாடி - எப்ப நாம முகம் பாத்தாலும் ரொம்ப அழகா காட்டும் கண்ணாடியும் அழகுதானே.

அப்பாடா... படம் முடிஞ்சுப் போச்சுன்னு எழுந்திருக்காதீங்க.. இப்பப் பாத்தது ட்ரைலர்.. இனிதான் படமே ஸ்டார்ட் ஆகப் போகுது. மேலப் பாத்த அழகெல்லாம் உடனே ஞாபகத்துக்கு வந்தது. இதெல்லாத்தையும்தான் மக்கள் அடிச்சு, துவைச்சு காயப் போட்டுட்டாங்களே. நாம இன்னும் கொஞ்சம் யோசிக்கலாம்னு நெனச்சதுல விளைந்ததுதான் இனிமேல்...

அழகான நினைவு

கல்லூரியில் படிக்கும்போது தேசிய நலப்பணித் திட்டத்தில் இருந்தேன். ஒவ்வொரு வருசமும் பத்து நாள் முகாம் போகணும். 'சேவாலயா'ங்ற அனாதை ஆசிரமத்துக்குத்தான் போவோம். காலைல அஞ்சு மணிக்கு எழுந்திருச்சு, இரவு பதினொன்று, பனிரெண்டு மணி வரைக்கும் தினமும் வேலை இருக்கும். கல்லூரியில சொகுசா வாழ்ந்துட்டு, அந்தப் பத்து நாளும் வெயில்ல காய்ஞ்சு கள வேலைப் பாக்கணும். தோட்டம் அமைக்கிறது, முட்செடிகள வெட்டுறது, ஆடுகளம் அமைக்கிறதுன்னு பயங்கரமா வேலை இருக்கும். அங்க இருக்குற குழந்தைகளைப் போலவே வாழணும்னு காலைல உப்புமா, பொங்கல்தான் சாப்பாடு. எல்லாரும் அங்க கிடைக்கிற தண்ணியத்தான் குடிக்கணும். அங்குள்ளப் பசங்க குளிச்சதுக்கப்புறம்தான் நாம குளிக்க முடியும். வெளில இருந்து எந்தச் சாப்பாடுப் பொருட்களையும் கொண்டு வரக்கூடாது. இப்படி பலக் கட்டுபாடுகளை நாங்களே வச்சி வாழ்வோம். ஒரே தட்டுல சாப்டுவோம். அங்க இருக்குற பசங்களோட சில நாட்கள் சாப்டுவோம். அப்ப, நாம தட்டு எடுக்கவே தேவையில்லை. எல்லாப் பசங்களும் நமக்கு ஊட்டி விட்டே நம்ம வயிற நிறப்பிடுவாங்க. யாருக்காவது வயிறு சரியில்லைன்னா, "அந்த அண்ணாக்கு நீ ஊட்டவே இல்லையாம்" அப்டீன்னு அவன மாட்டி விட்டுவோம். கடைசி நாலு நாள் எங்க இடம் கிடைச்சாலும் அடிச்சப் போட்ட மாதிரி தூங்குவாங்க பசங்க. கடைசி நாள் அந்த இடத்தவிட்டு வர்றதுக்கு மனசே இருக்காது.

அழகான பருவம்

அரும்பு மீசை. முகத்துல பரு. இஸ்திரிப் போட்ட சட்டை பேண்ட். எப்பவும் கலையாத முடி. பத்தாம் வகுப்பு படித்த பருவம்தான். அதுவரை ஆண்கள் பள்ளியிலேயே படிச்ச நான், அப்பத்தான் தனி வகுப்புல பெண்களோடு படிக்கப் போனேன். அதுவும், அவுங்களுக்கு வகுப்பு முடிஞ்சதுக்கப்புறம்தான் எங்களுக்கு ஆரம்பிக்கும். அதுக்கு முன்னாலேயே வாசல்ல வந்து காத்துக் கிடப்போம். சட்டைப் பையில் வைத்திருக்கும் பேனாகூட ரொம்ப அழகானதா வாங்குவோம். பெங்களூரில் இருக்கும் அப்பாக்கு விஜய் படத்த அனுப்பி வச்சு, "விஜய் போட்டிருக்குற சட்டை மாதிரியே வாங்கித் அனுப்புங்கப்பா"னு சொல்லுவேன். அரை மணி நேரத்துக்கு ஒரு தடவ பாத் ரூமுக்குப் போய் தலையையும், சட்டை இண்ஸர்டையும் சரிப் பார்ப்போம். மனசுல எப்பவுமே ஒரு சந்தோஷப் பட்டாம்பூச்சி பறந்துக்கிட்டே இருக்கும்.

அழகான நண்பர்கள்

எனக்கு அமைந்த எல்லா நண்பர்களும் மத்தவங்களுக்கு கிடைத்த நண்பர்களை விட ஒருப் படி அருமையானவங்கன்னு சொல்லுவேன். நாம கேக்காமலேயே, தேவைப்படும் நேரத்துல உதவி செய்வாங்க. அறிவுரைல இருந்து, பணம் வரைக்கும் எல்லாமே தேவைப்படும்போது கிடைக்கும் ஒரே இடம். அவர்கள் அளவுக்கு நான் நட்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பேனா என்பது சந்தேகம்தான். விக்ரமன் படத்தப் பாத்துட்டு அதோட கதாநாயகன் மாதிரி யாருமே இருக்க வாய்ப்பில்லைன்னு நெனச்சுட்டு இருந்தேன். அதே மாதிரி தியாகச் செம்மலா ஒரு நண்பன் இருக்கான். நாமெல்லாம் எல்லாருக்கும் நல்லவனா இருக்கணும்னு எடுக்குற முயற்சில கண்டிப்பா சில ஆட்களுக்கு கெட்டவனாயிடுவோம். ஆனா எல்லார் கூடவும் நல்லவனா இருந்தது அவன் ஒருத்தந்தான். அகத் தோற்றத்துலையும் சரி, புறத் தோற்றத்திலையும் சரி, அவன் அழகை மிஞ்ச ஆளே கிடையாது.

அழகான குறும்புகள்

சின்ன வயசுல செய்த எல்லா குறும்புகளும் அழகுதான். பதிவெழுத தலைப்பே கிடைக்காத சமயத்துல நாம ரவுண்டு கட்டி அடிக்கிற கேப்டனும் டி.ஆரும் தான் அப்பெல்லாம் நம்ம தலைங்க. கேப்டன் படத்த ஒரு பாக்கெட் டைரில ஒட்டி வச்சி, ரஜினி ரசிகர்கள்கிட்டெல்லாம் எங்க ஆளு மாதிரி ரஜினியால சண்டை போட முடியுமானு கேள்விகள தொடுத்துக்கிட்டு இருந்தது. டி.ஆர் படத்த பாத்துட்டு, 'நாந்தான்டா டி.ஆர். நீங்கெல்லாம் ரவுடிங்க. நான் டக்கு மோட்டர்ல வர்றேன். நீங்கெல்லாம் வழி மறிங்க'ன்னு சொல்லி சண்டைப் போட்டது. பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போறதுக்கு பஸ்ஸுக்கு அம்மா கொடுக்குற காச ஐஸ் வாங்கி தின்னுட்டு, லாரி ஏறி போனது. நொச்சி மேட்டுல புகைவண்டி விட்டது. ஆற்றில் மீன் பிடிச்சுட்டு வந்து அம்மாக்கிட்ட அடி வாங்குனது. இப்படி அந்த வயசு குறும்புகள் எல்லாமே அழகுதான்.

அழகான மொழி

தாய்மொழி தமிழ். தமிழ் என்ற உடன் தமிழ் இலக்கியம், கதை, கவிதை, கட்டுரைனு நெனச்சிடாதீங்க. தமிழ் பேசும் மக்கள். பெங்களூரில் முதன்முறையாக நிறைய நாட்கள் இருந்துவிட்டு, சென்னைக்கு ஒருமுறை போகும்போது எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். என்னோட நண்பன்கிட்ட கேட்டேன், "என்னடா எல்லாரும் தமிழ் பேசுறாங்க"ன்னு. அமெரிக்காவுக்கு போனதுக்கப்புறமும் அங்க எங்கயாவது தமிழ் பேசுற மக்கள பாத்தாபோதும் நம்ம மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷம் வரும். அதுவும் புது இங்கிலாந்துத் தமிழ் சங்கம் நடத்திய பொங்கல் விழாவுக்கு போனபோது, பட்டுச் சேலை, சுடிதார்னு எங்கப் பாத்தாலும் தமிழ் பேசுற படையப் பாத்ததுக்கப்புறம் ரொம்ப அழகா இருந்தது. தமிழ்ல எழுதுற மக்களப் பாத்ததுக்கப்புறம்தான் நான் பதிவையே எழுத ஆரம்பிச்சேன். தமிழ் மாதிரியே, அழகான மொழி மலையாளம். மலையாளம் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், அதனை மக்கள் பேசும்போது, பாடுற மாதிரியே இருக்கும். அதனாலையே அந்த மொழியும் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.

எச்சரிக்கை: இது ஒரு சுய தம்பட்டம் அழகு. விருப்பமில்லாதவர்கள் அப்படியே கடைசிப் பத்திக்குச் செல்லவும்

அழகான நெகிழ்வு

சின்ன வயசுல ஒரு தடவ நான் முதல் மதிப்பெண் வாங்கினா, அல்வா வாங்கி தர்றேன்னு எங்க அப்பா சொன்னாங்க. நான்காம் வகுப்பு படிக்கும்போது எட்டுப்பேர் கொண்ட வகுப்புல முதல் மதிப்பெண் வாங்கி அப்பாக்கிட்டப் போய்ச் சொன்னேன். அவரும் அல்வா வாங்கி என்னோட தம்பி, தங்கைக்கெல்லாம் கொடுத்து எனக்கும் கொடுத்தார். என்னோட தம்பி, தங்கைக்கு கொடுத்ததால எனக்கு அப்போ சரியான கோபம். அதுக்கப்புறம் பாளையங்கோட்டையில் எழுபது பேர் வகுப்புல சேத்தாங்க. முப்பதுக்கப்புறம்தான் ரேங்க். எவ்வளவு முயற்சி பண்ணினாலும் எப்பவுமே ஜஸ்ட் பாஸ்தான். அப்புறம் பாளைக்கே குடி வந்துட்டோம். நாங்க இருந்த தெருவில் எங்க வீட்டைப் பற்றி ரெண்டு வீடு தள்ளிக் கேட்டீங்கன்னா யாருக்குமே தெரியாது. எங்க வீட்ல இருந்து யாருமே அவ்வளவு எளிதா மத்தவங்கக்கிட்ட பழக மாட்டாங்க. ஒரு நாள் வந்த எல்லா தினப் பத்திரிக்கைகளிலும் ஒரு செய்தி. 'பாளை மாணவன் சாதனை'. அதிலிருந்து எங்க அம்மா அந்த தெரு வழியா நடந்து போனாங்கன்னா, எல்லாரும், இவுங்கதான் அந்தப் பையனோட அம்மான்னு வந்து விசாரிச்சிட்டுப் போவாங்க. அது இரு அழகான நெகிழ்ச்சியான நிகழ்வு.

இந்த உலகத்துல எல்லாமே அழகுதான். ஆனா எந்த அழகும் நிரந்தரம் இல்லை. :) அத நிரந்தரம் ஆக்கணும்னா இதே மாதிரி எல்லாரும் அழகா அழகுப் பதிவு போடணும். அப்படி மாட்டின மூனு பேர்.

1. பூவாகவே ராஜி
2. பாஸ்டன் பாலா
3. மலேசியா மங்கை துர்கா