10. குறும்பன்!!! (தேன்கூடுப் போட்டி)

அன்றும், என்றும் போல் இனிமையாகத்தான் பிறந்தது. நாட்காட்டியின் தேதியைத் தவிர அனைத்தும் நேற்றுப் போலத்தான் இருந்தது. 'தடாவிற்கு தடைப்போட அரசாங்க ஊழியர்கள் இன்று வேலைநிறுத்தம்'. நாளிதழின் தலைப்புச் செய்தியும், மேலாளர் அனுப்பிய கடிதத்தின் சிந்தனையும் நினைவூட்டியது அன்றைய விடுமுறையை. மனைவி இல்லாமல் வாழ்க்கை மங்கலாகத்தான் இருக்கின்றது. அவள் இல்லாமல், விடியற்காலையை எதிர்ப்பார்க்கும் விடச்சேவலைப் போல், விடுமுறை வேகமாய் மறைய விஞ்ஞானத்தின் விஷ்வரூபம் தொலைக்காட்சியின் உதவியை நாடினேன். தொலைக்காட்சியில் வந்ததென்னவோ தொலைதூரக் காட்சிகள்தான். ஆனால் என் மனமோ, தொலைந்துபோன காலத்தை மட்டுமே வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

ஆறு வயதில் தந்தையை இழந்தேன். நாற்பத்தெட்டு வயதிலேயே இவ்வுலகைவிட்டு 'விருப்ப ஓய்வு' பெற்றாள் தாயும். நல்லவேளை! பதினெட்டு வயதைத் தாண்டியதால், 'அநாதை' என்னும் அடையாள அட்டை என் பெயரோடு இணைய மறுத்தது. எல்லோரையும் போலவே கல்லூரி களத்தில் காதல் வயப்பட்டேன். சிலக் கோடுகளை கோணலாகப் போட்ட அதே இறைவந்தான் சிலக் கோடுகளை நேராகவும் போட்டான். எனக்கும் கிடைத்தது, காதலித்தவளோடேக் கல்யாண வாழ்வும், இலவச இணைப்பாய் அரசாங்க வேலையும். இல்லற இலக்கணமாய் காதலும், மோதலும், கூடலும் இனிதே அறங்கேறியது எங்கள் திருமண அரங்கில். கருவுற்று, அவள் கருவானத் தாயில்லம் தேடிச் சென்று விட்டாள்.

தற்காலிகமாய் ஓர் பிரிவு. காலம் துன்பத்திற்க்கு மருந்தென்பார்கள். எனக்கு மட்டும் அது ஏனோ காயமாகிப் போனது. மூன்று மாதகாலப் பிரிவும், அன்றைய விடுமுறையால் ஏற்பட்டத் தனிமையும், எனது ஹார்மோன்களையும், அணுக்களையும் ஒன்றுதிரட்டி உண்ணாவிரதமிருந்து புதுவிதக் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. தனிமைத் துரத்த, பிரிவை மறைக்க, வெளிக்காற்றை சுவாசிக்கக் கடைத்தெருவுக்கு ஓடினேன்.

பிச்சைக்காரிக் கிழிஞ்சல்களில்கூடக் கவர்ச்சியைத் தேடும் எச்சில் மனிதர்களின் அணிவகுப்பில் அன்று ஏனோ நான் முதன்மையாய் நின்றேன். ஆபாசத்திற்க்கு எதிராக போர்க்கொடித் தூக்கும் மாதர் சங்கத்தின் மேல் அன்று என்னவோ அளவற்றக் கோபமெனக்கு. இயற்கையின் சதியோ? இல்லை, எனது விதியோ? அறிமுகம் ஆனாள் ஓர் உடல் விற்கும் வியாபாரி. சபலத்தின் உச்சத்தில், அரசின் விளம்பரமெல்லாம் மறந்து போனது எனக்கு. எனது இச்சைகள் யாவும் விடுதலைப் பெற்று வெற்றிக் கோஷமிட்டது. காயை சரியாக நகர்த்திய வெற்றிக் களிப்பில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான் அவன். பகடைக்காய் நானென்பதை அறியாமல், ஏதோ கின்னஸ் சாதனை புரிந்ததுபோல் பெருமைப்பட்டன எனது புருவங்கள், அவள் கூறிய அந்த வார்த்தையால்.

'குறும்பன்'.

'உன்னோடு நானிருந்த ஒவ்வொரு மணித்துளியும் மரணப்படுக்கையிலும் மறக்காது கண்மணியே!', வைரமுத்துவின் வைர வரிகள் எனது வாழ்வில் உண்மையானது. மரணப்படுக்கையில் அவள் கூறிய அந்த வார்த்தை மட்டும் மறக்காமல் ஒலித்தது. சில நொடிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத நான் இப்போது எய்ட்ஸின் கட்டுப்பாட்டில். என்னைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டப் பாவத்தால், என் மனைவி மட்டும் வேகமாய் மேலோகம் சென்றுவிட்டாள். மறையப் போகும் எனக்கு, 'என்னைத் துரத்திய அதே 'அநாதை' என் மகனையும் துரத்துமே' என்ற எண்ணம் மட்டும் மறையாமல் எய்ட்ஸையும் மீறி என்னைக் கொன்றுகொண்டிருந்தது.